ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
samareitida 4
 
Βρισκόταν ὁ Κύριος μέ τούς μαθητές του σέ μακρινή ὁδοιπορία, στό δρόμο πού ἕνωνε τήν Ἰουδαία (τά Ἱεροσόλυμα) μέ τή Γαλιλαία (τήν Καπερναούμ). Φτωχός ὁ Χριστός μας, δέν διέθετε ἅμαξα, οὔτε κἄν ὑποζύγιο. Μέ τά πόδια πήγαινε… Τό ἴδιο καί οἱ μαθητές.
Κάποτε κουράστηκε. Μεσημέρι πιά. Καί, κατάκοπος, καθώς ἦταν, κάθισε στό πεζούλι ἑνός πηγαδιοῦ νά ξεκουραστεῖ, ἔξω ἀπό τήν πόλη τῆς Σαμάρειας Συχάρ. Ἐπρόκειτο γιά τό ὀνομαστό ἐκεῖνο πηγάδι πού εἶχε ἀνοίξει ὁ πατριάρχης Ἰακώβ. Ἐν τῷ μεταξύ οἱ μαθητές Του ἔφυγαν νά πᾶνε στήν πόλη γιά νά ἀγοράσουν τρόφιμα. 
Κάποια στιγμή μιά γυναίκα ἐμφανίζεται μ’ ἕνα σταμνί στόν ὦμο της. Ἦρθε νά πάρει νερό ἀπό τό πηγάδι.


-Δός μου νά πιῶ, τῆς λέει ὁ Χριστός, διψασμένος ἀπ’ τήν ὁδοιπορία καί τόν μεσημεριάτικο ἥλιο. 
-Πώς ἐσύ, τοῦ ἀπαντᾶ ἡ γυναίκα, καταδέχεσαι νά ζητᾶς νερό ἀπό μένα, πού εἶμαι Σαμαρείτιδα; Ἀπόρησε ἡ γυναίκα, διότι οἱ Ἰουδαῖοι δέν ἔρχονταν σέ σχέσεις καί ἐπαφές μέ τούς Σαμαρεῖτες γιά λόγους θρησκευτικούς.
-Ἄν ἤξερες, τῆς λέει ὁ Χριστός, ποιός εἶναι Αὐτός πού σοῦ ζητᾶ νερό καί τί μπορεῖ νά σοῦ δώσει, ἐσύ θά Τοῦ ζητοῦσες καί θά σοῦ ἔδινε νερό ζωντανό.
-Κύριε ἀπό πού Ἐσύ ἔχεις καί μπορεῖς νά δίνεις αὐτό τό νερό; ρωτᾶ μέ ἀπορία ἡ Σαμαρείτιδα. Εἶσαι Σύ σπουδαιότερος ἀπό τόν Γενάρχη μας, τόν Ἰακώβ, πού μᾶς ἄνοιξε αὐτό τό πηγάδι; 
-Ὅποιος πίνει ἀπ’ τό νερό αὐτό, τό κοινό, θά ξαναδιψάσει. Ὅποιος ὅμως πιεῖ ἀπ’ τό νερό πού Ἐγώ θά τοῦ δώσω, δέν θά διψάσει ποτέ ξανά, καθώς τό νερό αὐτό θά γίνει μέσα του πηγή πού δέν θά στερεύει ποτέ. Θά ἀναβλύζει συνεχῶς καί θά τοῦ μεταγγίζει δροσιά. Ἀναψυχή, ξεκούραση, ἀπόλαυση, εὐφροσύνη, ἱκανοποίηση, μέ μιά λέξη, ζωή αἰώνια.
-Κύριε, δός μου αὐτό τό νερό, γιά νά μήν διψῶ πλέον καί νά μήν κάνω τόν κόπο νά ἔρχομαι ἐδῶ μέ τή στάμνα, νά ἀντλῶ ἀπό τό πηγάδι. 
Συνεχίστηκε κι ἄλλο ὁ διάλογος. Ὁ Κύριος τῆς ἔκανε πολλές ἀποκαλύψεις, κι ὅταν ἐκείνη Τοῦ ἐκμυστηρεύτηκε ὅτι περιμένει τόν Μεσσία γιά νά ξεκαθαρίσουν ὅλα αὐτά μέσα της, ὁ Χριστός τῆς εἶπε τό λόγο ἐτοῦτο πού τήν ἄφησε ἄναυδη:
-Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού λές. Ἐγώ, πού σοῦ μιλῶ…
«Κύριε, δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ»
Κατάλαβε ἡ γυναίκα ὅτι τό νερό αὐτό, τό κοινό, τό συνηθισμένο, δέν μπορεῖ νά τῆς σβήσει τή δίψα μιά γιά πάντα. Προσωρινά μόνο καί γιά λίγο. Μετά πάλι δίψα, πάλι ἀνάγκη γιά νερό.
Δέν ἄργησε στή ζωή της νά καταλάβει καί τήν ἀλήθεια πού ἀλληγορικά τῆς ἀποκάλυψε ὁ Κύριος : ὅτι, δηλαδή, ἡ ἀνθρώπινη ψυχή δέν μπορεῖ νά ξεδιψάσει, νά ἱκανοποιηθεῖ μέ πράγματα ὑλικά τοῦ κόσμου αὐτοῦ, γήϊνα, μάταια, περιοδικά. Κάτι ἄλλο ἀναζητεῖ ἡ ψυχή. Κάτι πολύ περισσότερο…
Ἡ ἀνθρώπινη ψυχή, λέγει ἕνας Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, λαχταρᾶ νερό ὄχι συνηθισμένο, ἕνα «ἄπειρο νερό»… Ἀστείρευτο!
Τό ἔχεις καταλάβει ἀδελφέ μου. Δέν εἶναι δύσκολο. Πρόσεξε νά δεῖς πώς ἐπιθυμεῖς, μέ τί λαχτάρα θέλεις κάθε φορά νά ἀποκτήσεις τό νέο μοντέλο, τή νέα ἔκδοση, τή νέα συσκευασία στά καταναλωτικά ἀγαθά πού κυκλοφοροῦν. Λές, πώς ἄν τό ἀποκτήσεις αὐτό, δέν θέλεις μετά τίποτε ἄλλο. Καί σέ λίγο, ἡ ἴδια ἀπαίτηση πάλι γιά το νεώτερο… τί δείχενει αὐτό; Σκέψου λίγο…
Καί παρακάλεσε τόν Κύριο νά σοῦ δώσει αὐτό τό «ἄπειρο», τό ζωντανό νερό, πού μόνο Αὐτός διαθέτει. Τό νερό πού, ἄν τό πάρεις, θά ἱκανοποιήσεις μιά γιά πάντα ὅλες σου τίς ἐπιθυμίες, τούς πόθους, τά ὄνειρα! 
Γιατί ἡ ψυχή σου δέν μπορεῖ νά συμβιβαστεῖ μέ τίποτε λιγότερο.
Πρεσβ. π. Παῦλος Καλλίκας

footer

  • Τετάρτη 18 Ιουλίου Αιμιλιανού, Παύλου, Θέης, Ουαλεντίνης, Υακίνθου μάρτυρος

  • Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 42 επισκέπτες

  • Εμφανίσεις Άρθρων
    2776026

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ