therapeia demonizomenou gadarhnon 2ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

 Προτεραιότητες στή ζωή μας.

Στό σημερινό θαῦμα, τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου στήν πόλη τῶν Γαδαρηνῶν, διακρίνουμε τρεῖς ζωηρές εἰκόνες:

          Πρῶτα τήν δραματική κατάσταση, στήν ὁποία ὁ Διάβολος εἶχε ὁ ὁδηγήσει τόν δαιμονιζόμενο. Ἦταν μιά κατάσταση ἐξαθλίωσης. Δέν φοροῦσε ροῦχο, ἀλλά κουρέλια. Δέν ἤθελε νά συναναστρέφεται ἀνθρώπους, ἀλλά –σπάζοντας τίς ἀλυσίδες-πλανιόταν σέ ἕρημες περιοχές. Καί ἀντί γιά σπίτι ἔμενε στά μνήματα, ἐκεῖ, ὅπου ὁ Διάβολος ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀδάμ εἶχε νομίσει πώς καταδίκασε τό θαυμαστότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ.

 

          Δεύτερη εἰκόνα εἶναι ἡ θαυματουργική παρέμβαση τοῦ Χριστοῦ. Παρέμβαση λυτρωτική γιά τόν ἄρρωστο νέο καί ταυτόχρονα τιμωρητική γιά τήν παρανομία (ὡς πρός τίς ἐπιταγές τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου) τῆς διατροφῆς χοίρων. Ἐδῶ φαίνεται ἡ ἀσύλληπτη δύναμη τοῦ Θεανθρώπου, θεραπευτική γιά τόν ἄρρωστο καί διδακτική γιά τούς παρανομοῦντες.

          Τρίτη, θλιβερή εἰκόνα, ἀπροσδόκητη, ἀλλά ὄχι ἀνεξήγητη εἶναι ἡ στάση τῶν Γαδαρηνῶν. Ἕνα φόβο, πού εἶχε ἐξελιχθεῖ σέ ὁμαδικό πανικό. Εἶχαν ἀπέναντί τους οἱ Γαδαρηνοί ἕναν Ἄνθρωπο, ἀπεριόριστης ἐξουσίας. Καί ἀντί νά δοῦν στό θαῦμα τήν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ γιά τόν δαιμονιζόμενο, ἔμειναν στόν φόβο τοῦ ἐλέγχου: εἶχαν συνειδητά παρανομήσει καί εἶχε βρεθεῖ «κάποιος» πού τούς ἔλεγχε. Καλύτερα νά ἔλειπε!...

          Ἰδίως ἡ τρίτη αὐτή εἰκόνα, Χριστιανοί μου, ἔχει νά κάμει μέ κάθε ἄνθρωπο, μέ κάθε ἐποχή. Καί μέ τήν δική μας.

          Οἱ Γαδαρηνοί ἔβαλαν πάνω ἀπό τήν νομιμότητα, πάνω ἀπό τήν φιλευσπλαχνία γιά τόν ἄρρωστο συμπολίτη τους, πάνω ἀπό τήν ἀγάπη, τό ἀτομικό τους κοντόφθαλμο συμφέρον. Ὁ Χριστός τούς ἐμπόδιζε. Γι΄αὐτό, προτεραιότητα  τους ἦταν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό Αὐτόν. Εὐγενικώτεροι ἀπό τή στάση ἀργότερα τῶν σταυρωτῶν Του, τόν παρεκάλεσαν νά φύγει!...

* * *

          Ἄν καί ἐμεῖς τήν ἀποδοχή τοῦ Χριτοῦ στήν ζωή μας δέν τήν ἔχουμε πρώτη μέριμνα τότε μοιάζουμε μέ τούς Γαδαρηνούς. Ἐκεῖνος δέν πρόκειται νά ἐκβιάσει: Φεύγει μέ λύπη, σεβόμενος τήν ἐλευθερία μας. Ἄλλωστε, λίγο πρίν ἀπό τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, δέν εἶχε κλάψει ἀτενίζοντας τήν πόλη; «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ. Ἡ ἀποκτείνουσα τούς Προφήτας καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν! Ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν  τά τέκνα σου, ὡς ἡ ὄρνις ἐπισυνάγει τά νοσσία ἑαυτῆς ὑπό τάς πτέρυγας, καί οὐκ ἠθελήσατε;»

          Ἄς μήν ἔχουμε, Χριστιανοί μου, πάνω ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό, τίποτε. Οὔτε θεμιτό, οὔτε ἀθέμιτο. Καί ὅσοι ἀπό μᾶς ἔχουμε καταλάβει τί πιστεύουμε, σέ ποιόν πιστεύουμε καί σέ Ποιοῦ τό Ὄνομα βαπτισθήκαμε, ἄς βάλουμε πρίν ἀπό κάθε μέριμνα τήν ἀγάπη γιά ΄κεῖνον πού σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε γιά χάρη μας.

Πρωτ. π.Π.Μαριᾶτος

 

footer

  • Δευτέρα 19 Νοεμβρίου Αβδιού προφήτου, Βαρλαάμ, Αγαπίου, Ηλιοδώρου και Ευφημίας μαρτύρων

  • Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 98 επισκέπτες

  • Εμφανίσεις Άρθρων
    4604692

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ