anastasi uiou xhras nain 1ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Πορεία 15 χιλιομέτρων. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀπόσταση ἀπό τήν πόλη Καπερναούμ ἕως τήν πόλη Ναΐν. Πεζός ὁ Κύριος μας. Δέν θά μποροῦσε νά ἐπιβαίνει σέ ἅμαξα; Ραββί ἦταν. Διδάσκαλος. Πρόσωπο τιμώμενο. Δέν τό κάνει. Ἐκεῖ, νά σκονίζονται τά πόδια Του. Νὰ κοπιάζει, νά ἱδρώνει, νά πυρώνει τό πρόσωπό τοῦ ἀπό τόν ἥλιο...
Φθάνει στήν πύλη τῆς Ναΐν. Ὀδυνηρό τό θέαμα. Μιά νεκρική πομπή. Ἡ χήρα μάνα, ἡ τραγική φιγούρα. Ὁ θάνατος, τῆς εἶχε πάρει τόν ἄνδρα της καί τώρα τόν μονάκριβο γιό της. Ὅλη της ἡ ζωή αὐτό τό παιδί. Τί νά πεῖς; Τί νά παρηγορήσεις; Πόνος μόνο καί κλάμα, καί πάλι κλάμα καί πόνος.

Τήν βλέπει ὁ Χριστός καί δονοῦνται τά σπλάχνα του. Τήν πλησιάζει καί στοργικά, τρυφερά τῆς λέει: «Μήν κλαῖς». Τίποτε ἄλλο. Δύο λέξεις «Μήν κλαῖς». Στέκεται δίπλα στό φέρετρο. Αὐτοί ποῦ τό σηκώνουν σταματοῦν. Ὁ κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου τώρα προστάζει: «Νεανίσκε, σοι λέγω, ἐγέρθητι». Παιδί μου σέ σένα μιλάω. Σήκω ἐπάνω.
Σηκώνεται ὁ νεκρός σάν ἀπό βαθύ ὕπνο. Ἀρχίζει νά μιλᾶ. Ὁ Κύριος τόν πιάνει καί τόν παραδίδει στήν μάνα του. Νά τόν ἔχει πάλι κοντά της. Χαρά καί στήριγμά της.
«Ἐπορεύετο – μή κλαῖε – ἐγέρθητι».
Ἀγαπητοί μου χριστιανοί τρία σημεῖα, θά ἐπισημάνω στήν ἀγάπη σας.
Τό πρῶτο ὅτι ὁ Χριστός πήγαινε μέ τά πόδια. Ναί. Γιατί θέλησε ἐδῶ στή γῆ νά περπατήσει ἀνάμεσα μας, νά συντονίσει τό βῆμα Του μέ τό δικό μας βῆμα. Γιά αὐτό καί κόπιασε, καί ἵδρωσε, καί μόχθησε, καί πείνασε καί δίψασε στίς ὁδοιπορίες του. Τό ἴδιο ὅπως καί μεῖς. «Ἐδῶ εἶμαι», σοῦ λέει. «Τόσο κοντά σου. Τόσο δίπλα σου. Σέ καταλαβαίνω. Σέ νιώθω. Τά πέρασα καί ἐγώ».
Αὐτό ἀποδεικνύεται καί μέ τίς λέξεις «Μήν κλαῖς» (το δεύτερο σημεῖο). Αὐτός πού ἐπανειλημμένως ἔκλαψε στή γῆ. Αὐτός δέν μένει ἀδιάφορος στό δικό μας κλάμα. Δονοῦνται τά σπλάχνα του στή θλίψη μας, στό στεναγμό μας. Ἕνας Θεός πού συμπαθεῖ καί συμπάσχει μαζί μας.
Κι ἐπιπλέον – τό τρίτο σημεῖο – ὡς Θεός πού εἶναι, ἔχει τή δύναμη νά δίνει τήν πνοή Του μέσα στή ζωή μας, πνοή ἀναζωογονητική. Νά μᾶς σηκώνει ἀπό τήν πτώση, τήν κατάθλιψη καί τή δυστυχία μας, μέσα ἀπό τήν ἀληθινή μετάνοιά μας καί τήν ἐξομολόγησή μας. Νά γεμίζει, αἰῶνες τώρα, τή ζωή μας μέ τά Ζωοποιά καί Ἅγια μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας Του, πού σκορποῦν δύναμη, αἰσιοδοξία, χαρά καί προπάντων ἀθανασία.

Πρεσβ. π. Παῦλος Καλλίκας

footer

  • Τρίτη 25 Φεβρουαρίου Ταρασίου Κων/λεως, Ρηγίνου, Μαρκέλλου

  • Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 119 επισκέπτες και κανένα μέλος

  • Εμφανίσεις Άρθρων
    13769253

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ