ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Ἡ Ἁγία Ταβιθᾶ καί τά ἔργα τοῦ νόμου
«Δεῦτε ἀνυμνήσωμεν οἱ πιστοί, Ταβιθᾶ τήν θείαν, τήν μιμήτριαν Ἀβραάμ, τήν διά τά ἔργα, τῆς ἐλεημοσύνης, ἰδοῦσα παραδόξως, πρό τέλους τήν ἀνάστασιν».
Τό θαυμάσιο αὐτό μεγαλυνάριο τῆς ἑορταζομένης σήμερα Ἁγίας Ταβιθᾶ περικλείει σέ λίγες λέξεις τό ἔργο καί τήν δικαίωση τῆς ταπεινῆς ὑφάντριας τῆς Ἰόππης: Ἄς ἐξυμνήσουμε οἱ πιστοί τήν θεϊκή Ταβιθᾶ, πού μιμήθηκε τόν Ἀβραάμ. Αὐτήν, πού ἐξ αἰτίας τῶν ἔργων της, τῆς ἐλεημοσύνης, καί πρίν ἀπό τήν ὁριστική κοίμησή της, εἶδε παραδόξως τήν ἀνάσταση.
Φαίνεται περίεργο, χριστιανοί μου, πότε καί πῶς ἡ Ταβιθᾶ (μέ τό ὡραῖο της ὄνομα πού σημαίνει «ζαρκάδι») μιμήθηκε τόν Ἀβραάμ. Γιά νά ἐννοήσουμε τό μήνυμα τοῦ ὕμνου, πρέπει νά θυμηθοῦμε τί ἐκήρυξε ὁ Χριστός γιά τήν Δευτέρα Του Παρουσία καί γιά τό κριτήριο τῆς σωτηρίας μας: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν Βασιλείαν. Ἐπείνασα γάρ καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν. Ἐδίψησα καί ἐποτίσατέ με. Γυμνός ἤμην καί περιεβάλετέ με... Ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου, ἐμοί ἐποιήσατε».
Αἰῶνες πρίν ὁ Ἀβραάμ φιλοξένησε — μέ τήν μορφή τριῶν ἀγγέλων — τόν ἀπρόσιτο Θεό. Πρόσφερε στούς ἐπισκέπτες του, ἀπό τό περίσσευμα τῆς καρδιᾶς του, μή γνωρίζοντας ποιόν περιποιεῖται.
Τό ἴδιο καί ἡ Ταβιθᾶ: Πρόσφερε ἐλεημοσύνες, κυρίως ροῦχα, στούς φτωχούς ἀδελφούς τοῦ Ἰησοῦ. Γι' αὐτό ἦταν ἀνεπίγνωστα μιμήτρια τοῦ Ἀβραάμ, μοναδικό παράδειγμα φιλανθρωπίας ἤ καλύτερα φιλαδελφείας.
Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ὁπλισμένος μέ δύο κινητήριες δυνάμεις, γονάτισε. Τόν ἐνδυνάμωνε ἡ ἀγάπη τῶν φτωχῶν, πού ἔκλαιγαν καί ἡ Χάρη τοῦ Διδασκάλου. Σ' αὐτήν τήν Χάρη ὁ Πέτρος εἶχε ἄπειρη ἐμπιστοσύνη. Καί μέ σιγουριά ἔδωσε τό χέρι του στήν νεκρή: — Ταβιθᾶ, ἀνάστηθι! Ἀνασηκώθηκε ἡ φιλάνθρωπη γυναίκα, σάν νά ξύπνησε ἀπό ὕπνο...
* * *
Ἡ μνήμη αὐτῆς τῆς Ἁγίας μας παραμένει ζωντανή στούς αἰῶνες, παράδειγμα πρότυπο γιά τήν ἀνιδιοτέλεια, τήν συναντίληψη τῶν ἀδελφῶν μας, τήν προσφορά. Καί σημαντικά Ἐκκλησιαστικά Ἱδρύματα ἐνεργοποιοῦνται σέ ἔργα ἀγάπης, κατηχήσεως καί μιμήσεως τῆς Ἁγίας Ταβιθᾶ.
Ἀξιομνημόνευτο εἶναι τό ἔργο τοῦ ὁσίου Γερβασίου τῶν Πατρῶν μέ τό ὄνομα τῆς Ἁγίας. Γιά ἕνα περίπου αἰῶνα, τό Ἵδρυμα αὐτό δρᾶ καί κινεῖται στήν πόλη καταρτίζοντας νέους, νέες, καί ἐνήλικες στήν Πίστη καί τήν φιλαδελφία.
Παρόμοιο, σύγχρονο Ἵδρυμα – γνωστό σέ μᾶς ἀπό τόν Μητροπολίτη μας – εἶναι ἡ «Ἁγία Ταβιθᾶ», στήν Λιβαδειά.
Καί τά δύο ὁμώνυμα Ἐκκλησιαστικά Ἱδρύματα, πλήν τῶν κεντρικῶν τους ὑπηρεσιῶν, διαθέτουν πρότυπα ὀργανωμένες κατασκηνώσεις, ὅπου πλῆθος παιδιῶν ἀποκτοῦν τήν ἐμπειρία τῆς κοινωνικότητας καί τῆς χαρούμενης ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Ἡ Ἐκκλησία μας, Χριστιανοί μου, σέ κάθε Της Θεία Λειτουργία δέεται ὑπέρ τῶν «...μεμνημένων τῶν πενήτων». Δηλαδή ὑπέρ αὐτῶν πού δέν ξεχνοῦν τούς φτωχούς καί ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας. Ἄς περιληφθοῦμε κι ἐμεῖς σ' αὐτούς, μή ξεχνώντας τήν ἀνθρώπινη δυστυχία, μιμούμενοι τήν Ἁγία Ταβιθᾶ καί τά ἔργα της... Ὄχι ἔργα ὑποχρεωτικά, σκόπιμα, «ἔργα τοῦ Νόμου»... Ἀλλά πηγαῖα, γνήσια, καρδιακά...
Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος