ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Τὸ χῶμα τῆς γῆς
Πολλοί, ἀκούγοντας τὴν θαυμάσια διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη, ἴσως ἀναρωτηθοῦν: Ἦταν ἀνάγκη ὁ Ἰησοῦς νὰ χρησιμοποιήσει λάσπη φτύνοντας στὸ χῶμα; Δὲν μποροῦσε νὰ θεραπεύσει τὸν τυφλὸ μὲ τὸν λόγο Του μόνον; Δὲν εἶχε ἀναστήσει μὲ τὸν λόγο Του μόνο τὸν υἱὸ τῆς χήρας; Καί – ἀργότερα – δὲν θὰ ἀνάσταινε τὸν Λάζαρο μόνο μὲ τὴν ἐντολή Του «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω!»;
Αὐτή, χριστιανοί μου, ἡ μικρὴ τελετουργία τοῦ Κυρίου μας, ὑπενθύμιζε τὴν σωτηριώδη ἀποστολὴ τοῦ Κόσμου: Ὅλη ἡ κτιστὴ δημιουργία ἔχει ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπό. Τὴν πορεία πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξα Του.
Ἂς θυμηθοῦμε τὴν «6η ἡμέρα» τῆς δημιουργίας: «Λαβὼν (ὁ Θεός) χοῦν ἐκ τῆς γῆς» ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο. Αὐτός, ποὺ εἶχε ἀναδείξει τὸ φῶς ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ τίποτε, Αὐτὸς ποὺ μόνο μὲ τὸν Λόγο Του ἔφτιαξε τὴν Γῆ, τὸν Ἥλιο καὶ τὰ ἀστέρια, Αὐτὸς ποὺ ξεχώρισε τὴν ξηρὰ ἀπὸ τὴν θάλασσα, Αὐτὸς ποὺ ἀνέτειλε τὸ χορτάρι καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα τοῦ πλανήτη μας, Ἐκεῖνος ἦταν ποὺ θέλησε δημιουργώντας τὸν ἄνθρωπο νὰ χρησιμοποιήση τὸ χῶμα, δίνοντας ἀξία στὴν δική Του ὕλη.
Καί, ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ Υἱός Του, κάνοντας λάσπη μὲ τὸ σάλιο Του, θεράπευσε τοὺς νεκροὺς ὀφθαλμούς! Αὐτὴ ἡ Θεοτρόπος χρήση τῆς ὕλης, μᾶς ἀνοίγει φωτεινοὺς καὶ ἐλπιδοφόρους ὁρίζοντες στὴν ζωή μας.
Τὸ κάθε τι ὑλικὸ δὲν εἶναι μάταιο καὶ ἀπορρίψημο. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν χρήση του. Ἂν κάθε τι καθημερινὸ καὶ ταπεινὸ προσφέρεται «πρὸς δόξαν Θεοῦ», τότε ἁγιάζεται καὶ ἁγιάζει. Ἀπὸ τὸ ἁπλὸ λιβάνι καὶ τὸ ταπεινὸ κεράκι, μέχρι τὸ ἱλαρὸ καντήλι καὶ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας, ἀλλὰ καὶ τὸ πρόσφορο μὲ τὸ κρασί τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅλα ὑμνοῦν τὴν μεγαλοσύνη τοῦ Πατέρα καὶ φωτίζουν τὴν ζωὴ τῶν πιστῶν στὴν πορεία τους πάλι μέν στὴν ἀρχήν «ἐξ ἧς ἐλήφθησαν», ἀλλὰ καί – κυρίως – στὴν Βασιλεία Του, ἔνθα οὐκ ἔστι «ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός…».
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
Ἄς παρακαλέσουμε μὲ ὅλη μας τὴν ψυχὴ τὸν Ἀναστάντα Κύριό μας, νὰ μᾶς θεραπεύει κάθε πνευματικὴ τυφλότητα. Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας – πρὶν ἀπὸ τὸ Φῶς ποὺ ἔφερε ὁ Χριστός μας – ἔλεγαν μέ τὴν σοφία τους: «τυφλός τά τ' ὦτα τόν τε νοῦν τά τ' ὄμματ᾽ εἶ», δηλαδὴ «εἶσαι τυφλὸς καὶ στὰ αὐτιὰ καὶ στὸν νοῦ καὶ στὰ μάτια».
Ἂς μὴν εἴμαστε ἔτσι, ἀδελφοί μου. Ἂς ἔχουμε ἄγρυπνο, ξύπνιο τὸν νοῦ μας, τὴν καρδιά μας. Ἂς ἀναζητοῦμε πάντα τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Ἂς ἔχουμε τ’ αὐτιά μας ἀνοιχτὰ στὸ κήρυγμα τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν χαρισμένη ἀπὸ Ἐκεῖνον πνευματικὴ διαύγεια θὰ μᾶς χορηγεῖ καὶ τὴν θεραπεία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τοῦ γήινου σώματός μας. Ἐκεῖνος πού, «κατὰ πάντα τοῖς ἀνθρώποις ὁμοιωθείς», δίψασε, πείνασε, κουράστηκε, πόνεσε στὸν Σταυρό... καὶ ἀναστήθηκε!...
Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος